Erg veel is er niet over de oorsprong van de 'Saksen' [ in Engels the Saxons ] te vertellen, althans niet uit officiele bronnen. Dit is hoofdzakelijk te danken aan de fanatieke bekering van de 'Saksen' door Keizer Karel de Grote die niets van de voorouders, geloof en gebruiken van deze stammen behouden wilde laten. De encyclopedia verteld ons dat de Saksen en Jute een groep oude Germaanse stammen waren tussen de Elbe en Eems. zo vroeg als 449 AD trok één deel al naar het door hun genoemde Brittanie. Hoofdzakelijk werd gedacht dat de Saksen de gebieden van het moderne Schleswig en langs de Baltiesche kust te hebben bewoond. Gedurende de verval periode van het Romeinse rijk in het westen, zag men sterke Saksen piraterij in de Noord zee. En tijdens de vroege 5de Eeuw verspreidden de Saksens zich tot de kust van Gaul en Engeland. De kustlijn dat zich uitstrekt van de Elbe tot de Schelde was in die tijd onder bewind van de Friesen, op welke stam de Saksen een sterke invloed uitoefenden. De uitbreiding van het Saksen volk veroorzaakte botsingen met de Franken. In 722 besloot Karel de Grote tegen de Saksen een stormachtige campagne van verovering en geweldadige bekering tot het Rooms Katholieke geloof. Deze volken oorlog duurde 32 jaar en eindigde met het inlijven van het Saksen volk in het Frankische Keizerrijk. Zij bevolkten in Nederland de regionen: Groningen; Drenthe; Overijsel en de Achterhoek.

Legende heeft het dat vóór deze tijd, rond de grote volksverhuizing, de Saksen vanuit Juteland, het huidige Denemarken, naar het zuiden afzakten. Ook dat de oorsprong van de stam der Jute en van de benaming 'Jute-land' terug is te vinden in 'Joode-land'. en dat de stam naam 'Saksen' zijn oorsprong vind in de benaming 'I-saak-son' warvan de eerste letter weg viel. Hier komen wij in het gebied van speculatie en geruchten alhoewel gebazeerd op oude overleveringen die ook door Joodse rabbies tot op heden ter dagen wordt ondersteund.

Dat verhaal gaat terug tot het jaar 725 vóór de huidige jaartelling in Israel, ja zelfs verder tot de 10de eeuw vóór onze jaar-rekening. dat is zo'n 3000 jaar geleden. Israel was toen in zijn hoogste ontwikkeling en meest welvarende tijdperk onder de regering van de wijste koning die ooit heeft geleefd 'Salomon'. Toen na zijn dood zijn zonen begonnen te vechten over het koninkrijk dat bestond uit de twaalf stammen van Israel, brak het op in twee verschillende koninkrijken. Te weten n.l., 'het koninkrijk van Judah' waar Benjamin en Levi zich ook bij aansloten, en, een andere tak, wat later bekend kwam te staan als 'het tien stammen koninkrijk'. [ De anomalie van dat 3 + 10 = 13 stammen, komt door dat de stam van Jozef door Jacob werd verdeelt onder Jozefs twee zonen, te weten Ephraim en Manasseh .] Deze verdeling en de onderlingen oorlogen maakte deze tien stammen die toch al dicht bij de dan heersende Wereld-macht 'Assyria' lagen, zwakker. Het duurde dan ook niet lang totdat Assyria onder de leiding van Sargon in 722 de tien stammen veroverde en de bevolking naar Assyrie gevoerd werden, zoals voorspeld door de Joodse Profeten [ voor dit zie de bijbel ]. Volgens de Joodse profeten hadden de Hebreeuwen zich zeer slecht gedragen en hadden zich van Yahweh's wetten gewend. Hun gebrek aan de Torah wet van Mozes en afgodendiensten had Yahweh's toorn tot kookpunt gebracht en daardoor als het ware het 'land Israel' spuwde hun uit. Deze tien stammen werden niet lang daarna door de Assyriers verbannen tot een regioen ver boven [ ten noorden, en noord westen ] van de grote rivier de Eufrates. Hoe ver de Assyriens deze tien stammen tot in het Noorden vergezelden is niet bekend, wel word gedacht dat het begeleidende legioen der Assyriens ook zelf in de buurt van de landen der bannelingschap ( het tegenwoordige Duitsland ) is blijven hangen en als de stam of volk der 'Aerians' bekend stonden. Deze geschiedenis werd weer vooral gedurende de Nazi era opgerakeld.

Overal in hun trektocht naar het noorden lieten de Israelische stammen hun spoor na. Vooral de Stam van Dan die [een van deze tien stammen] tot kampioen worden gekroond, als het komt tot het noemen van zijn stamvader's naam. In Hebreeuws wordt de naam 'Dan' geschreven als D-N, het Hebreeuws kent namelijk geen klinkers. Zo de Donau, Dnjepr Donetz en zelfs Denemarken is gedacht te zijn genaamd naar Dan, zowel als een hele reeks met minder bekende landmarken. Zo streken zij vòòr de gewoone jaartelling neer in de streek genaamd Juteland, tegenwoordig nog steeds bekend in Denemarken.

De Anglo-Saksen die in de 4de eeuw de noord zee over staken en zich in het land van de Kelten een koninkrijk vestigden, hadden in die tijd al de opperhand in piraterij in de Noord zee. Ook was daar al een noemenswaardig aantal Jute te vinden. Zo noemde zij deze eilanden in een verhebreewsde benaming 'Brittaniae', alhoewel ver-engelst, doch van een Saksische oorsprong. De naam komt origineel van 'Bretwalda' en was zo genoemd bij de Anglo Saksen in de 7de eeuw AD, welke naam NIET werd gebruikt voor die tijd.. Sommige hebben daarin oud Hebreeuws gelezen: "British" n.l. "kind van het verbond".

Het waren weer de Saksische Keizers die in de 9de en 10de eeuw het byzantijnse rijk tot verdediging van Jeruzalem aanspoorden. In 1099 werd dan ook Jeruzalem bevrijd door Godfried van Bouillon en het Koninkrijk van Jeruzalem werd gesticht door deze kruisvaarders in Israel. Boudewijn I van Bouillon werd de eerste Koning en regeerde daar van 1100-1118, ook werd daar de orde van Tempeliers en Johannieters gesticht. Dit koninkrijk duurde tot het midden van de 13de eeuw. De laatste Koning van Jeruzalem was Frederik II die gedurende de vijfde kruistocht in 1228 werd gekroond. Het was ook van deze Saksische volkeren, waaruit gedurende de Kruistochten vele vertrokken naar 'Eretz Ysrael' om het te bevrijden van de Abbasiedenkaliefen en de Ajjoebieden uit Egypte. Dat waren de Mohammedanen die eveneens als Karel de Grote, te vuur en te zwaard de wereld wilden bekeren tot Islaam. Een overtuiging die nog steeds word gehouden door Muslims over de gehele wereld, omdat de Kor'an leert dat Muslims moeten leven in vrede met de omringende bevolking als deze in de meerderheid zijn, dat wanneer de Muslim in de meerderheid [of sterker ] is, zij weer naar het zwaard moeten grijpen om de wereld tot Islaam te forceren.

Jos Kivits

Bronnen: Kleine Winkler Prins; Encyclopeadia Britannica Macropaedia. and the New Grolier multimedia Encyclopedia